Voor wie denk dat ik over onbeschofte verkopers ga praten, helaas. Ik weet dat er genoeg gladde idioten zichzelf een verkoper noemen, maar nee. Dit stukje gaat over de onbeschofte klant.
Begrijp me niet verkeerd, er zijn ook mensen die je weer laten herinneren waarom het werk in een winkel toch zo leuk is. Maar die steken helaas schril af tegen de norse eikels en trutten die ik iedere dag weer mag bedienen.
Verkopers zijn lastig en smeren je alleen rotzooi aan, ik ken het stereotype. Er zijn ook veel verkopers die aan dat beeld voldoen, dat weet ik. Maar dan nodig ik je toch eens uit een bezoekje aan onze winkel te brengen. Wij helpen de klant zoals we zelf zouden willen worden geholpen en zullen je niks opdringen. Verder zijn we niet te beroerd om een keer iets extra’s te doen!
We helpen iedere week meerdere klanten die de 50 lang gepasseerd zijn hun beltegoed te opwaarderen of als iemand een korte vraag heeft over een product dat niet eens bij ons gekocht is antwoorden we daar ook gewoon op.
Want die mensen komen weer terug en geld dat niet voor alles? Door mensen goed te behandelen help je ook jezelf, of het nu in een winkel is met omzet of door vrienden te maken en iemand te hebben die voor je klaar staat in moeilijke tijden. En wie vind het daarbij niet fijn om aandacht te krijgen? Als iedereen een beetje aardiger was voor elkaar zou de wereld al wat minder donker zijn.
Wat wel in de winkel verwacht word van ons is dat we iedere klant netjes begroeten en zo goed mogelijk proberen te helpen. Hier zit het hem voor mij vooral in. Als jij het irritant vind dat wij je vragen of we je ergens mee kunnen helpen, het spijt me. Maar als ik een normaal antwoord krijg als “Nee ik kijk nog even” dan reageer ik netjes met “Natuurlijk, mocht u iets nodig hebben weet u me te vinden!”. Probleem opgelost.
Wat ik dan niet kan hebben is dat mensen je compleet negeren of geïrriteerd reageren. Als iemand je op straat begroet dan zeg je toch ook netjes hallo terug? Nog leuker, ik sta naast een meneer die aandachtig de laptopkast aan het bekijken is, de winkel is vrijwel leeg. “Goededag meneer, bent u toevalig specifiek naar iets op zoek?” *stilte* “Meneer?” *stilte*. Daar kan ik dus niet tegen want 5 minuten later komen ze toch naar de kassa om toch nog iets te vragen en dan horen ze je wel goed.
Dit zie ik helaas niet alleen in onze winkel, ook in andere winkels maken mensen er vaak opzettelijk een zooitje van. Een vrouw die nonchalant alle t-shirts oppakt en ze dan weer als een hoopje terug laat vallen op de tafel, en dat terwijl een winkelbediende ernaast alles zit op te vouwen. Een tiener die tegen een display aanstoot en de 10+ DVD’s die op de grond zijn gevallen lekker laat liggen. Ruimt vast wel iemand op. Dat is toch krankzinnig? Ik ga op de wc van de McDonalds toch ook niet naast de bril schijten omdat de poetsvrouw het toch wel opruimt?!
Van mij zul je altijd een lach en een aardig woord kunnen verwachten, niet omdat het moet maar omdat ik graag mensen help. Ik ben echt geen heilig boontje maar als een klant me een engel noemt omdat ik haar zo goed heb geholpen met de laptop voor haar dochter voel ik me stiekem toch wel een beetje speciaal. Misschien een tip voor meer mensen om eens te proberen!
Klik onder de afbeelding op “Continue reading” om te zien hoe ze in de film Clerks omgaan met klanten!
Morgan Spurlock, de held van Supersize Me is terug met een documentaire over product placement. Dit zijn reclame uitingen in een film of serie die expres geplaatst zijn. Iedereen heeft het wel eens gezien, in een serie gebruikt iedereen een Macbook, in die film word er alleen maar Coca Cola gedronken, zo’n soort dingen. Bedrijven betalen er bergen geld voor en jij kijkt reclame zonder dat je het door hebt.
Wilfred is een serie die is overgewaaid uit Australië. Dat wil zeggen, in Australië was het een succes dus heeft Amerika het nagemaakt.
